ochtendogen

Posted by in Proza

Wanneer het ochtendlicht zich nestelt op uw lijf, kan ik niet anders dan in verwondering naar u kijken. Ge ligt op uw buik, met uw hoofd op uw armen. Uw gezicht naar mij gedraaid, uw ogen zorgeloos gesloten – uw lippen lichtjes geopend. Ons deken heeft zich verleidelijk rond uw heupen gewikkeld, waardoor uw rug goddelijk ontbloot is. Verlegen zonlicht danst op uw huid en speelt tussen uw schouderbladen. De goudbruine gloed van uw vel fluistert me steels toe en even laat ik mijn vingers vlinderen over uw lijf – zacht, zodat ik u niet wakker maak. Af en toe beweegt ge zachtjes en ontsnapt er een geluidje aan uw volle, zacht glanzende lippen – die mond waar ik zo naar hunker om te kussen – wat ik heel snel – heel zacht – doe. Ik laat een lichte afdruk van mijn lippen op de uwe achter, waarop ge onbewust reageert met licht getuite mond en goedkeurend gebrom.
Ge verbergt uw gezicht in uw armen, waardoor uw chocolade krullen vrij spel krijgen rond uw hals. Uw lijf begint te ontwaken en beweegt zich richting het mijne. Uw benen wikkelen zich rond mijn heupen en ik voel uw adem in mijn hals – traag en regelmatig. De slaap heeft u teruggevonden en met uw warme lijf tegen dat van mij voel ik ook mijn ledematen weer zwaarder worden. Met het flikkerende gouden licht dat speelt op uw huid nog vers in mijn hoofd, geef ik me over. Wetende dat het niet beter wordt dan dit.