speeltijd

Posted by in Proza

Ge staat aan de andere kant van de ruimte te praten met iemand die ik niet ben. Ge beweegt zo met uw lijf dat ge onbewust de ogen van vele anderen naar u toetrekt. Ge zijt magnetisch – als ge dat wilt – en ook ik ben niet immuun tegen die onweerstaanbare aantrekkingskracht van u. Ondertussen ook in gesprek, blijven mijn ogen heen en weer flikkeren naar u en wat ge aan ’t doen zijt. En dan kijkt ge op, recht in mijn ogen. Een steek van vlinders in mijn onderbuik dreigt me dubbel te doen klappen, maar ik geef er niet aan toe. Ge kijkt naar mij en ik trek onbewust één wenkbrauw op. Ge beantwoordt deze blik vol arrogantie op sublieme wijze door exact hetzelfde te doen. En ik weet exact wat dit betekent.

Speeltijd.

Ge buigt u langzaam richting het oor van uw vers slachtoffer en fluistert daar ongetwijfeld iets dubbelzinnigs in. Het arme ding staart u met grote ogen aan terwijl ge u langzaam en heel bewust van elke beweging die ge al dan niet maakt, omdraait. Ge begeeft u naar mij en de glinstering in uw ogen belooft niet veel goeds. Uw ogen vlammen als ge ziet dat ik nog steeds zélf in gesprek ben – maar ‘k ga ervanuit dat ge hier wel snel iets aan zult doen. Nonchalant komt ge naast mij staan en ge geeft me een kus op de wang – net iets te dicht tegen mijn hunkerende lippen. Uw blik dwaalt af naar de persoon naast mij, waar ge staalhard naar blijft kijken. Ge dwingt respect en ruimte af, want het duurt niet lang vooraleer ge mij voor u alleen hebt.

En dan dwalen uw handen af naar mijn heupen.

En uw vingers bespelen de gevoeligste snaar van mijn zijn.

En uw ogen boren zich in de mijne.

En uw lippen die glanzen immer uitnodigend.

En uw geur bedwelmt me.

Gij bedwelmt mij.

Elke.

Keer.

Opnieuw.